Tasmanie

Maandag 26 januari 2009,

Donderdag 22 januari zijn we aangekomen in Tasmanie. Een eiland waar ik niet meer  van weet dan dat er een beestje rondloopt dat de Tasmaanseduivel heet. Toch is het leuk om Tasmanie te bezoeken. Het toerisme staat hier nog steeds in de kinderschoenen en mooi dat het hier is.

We beginnen met een valse start. Ons vliegtuig heeft een vertraging van 2,5 uur opgelopen en zo komen we pas om 1.00 midden in de nacht aan in de hoofdstad van Tasmanie, Hobart. Ons hostel is wel even schrikken. Een oud stadshotel dat is overgenomen door een stel Chinezen, maar eigenlijk klaar is voor de sloop. Ach het zal straks in Azie nog veel primitiever worden. Wel weer voor het eerst sinds lange tijd een double-room, heerlijk weer een beetje privacy.

Donderdag Hobart in en we besluiten het ervan te nemen. Heerlijk Engels Ontbijt een rustige stadswandeling, Ierse pubs bezoeken (deze zitten ook overal) en Fish en Chips eten. Tasmanie is namelijk een echt visland, specialiteit Oesters, en Hobart een echt haven dorpje. Leuk gegeten op een boot in de haven. Als echte Nederlanders alle autodealers afgelopen om de goedkoopste huurauto te vinden. Uiteindelijk toch 'ee'n van de duurdere genomen zodat we bij schade, lekker veilig, geen risico lopen. Dit is echt een goede keuze geweest, met onze hippe Suzuki SX4 (met automaat) door Tasmanie. Je kunt langs mooie witte kusten rijden, hebt alle vrijheid en je komt echt bijna niemand tegen. Het is de rust samen met de prachtige natuur die Tasmanie tot top bestemming maken. De stranden op Tasmanie die de "Bays of Fire" genoemd zijn, zijn door Lonely Planet zelfs uitgeroepen tot de reislocatie voor 2009.

Maar terug naar de trip. De tweede dag Tasmanie rijden we naar Port Arthur. Deze voormalige gevangenis/eerste concentratie kamp is een indrukwekkende locatie. Wat begon als gevangenis om mensen heroptevoeden en zo terug te brengen in de maatschappij is uitgelopen naar een werkkamp waar zware martelingen aan de orde van de dag waren. Het voelt gek, hoe hier een toeristische attractie van gemaakt is, maar laten we het verleden dan maar gebruiken om ervan te leren. Slapen doe we die avond in Sansea. Sansea is een soort Western dorpje en ons hostel doet het meest denken aan een Bloemendaal strandtent. Voor het eerst sinds lange tijd waan ik me weer een beetje in luxe. Kun je na gaan hoe ik me ga voelen als ik straks een maand door China reis.

Het toerisme is in Tasmanie nog volop in ontwikkeling, maar de Nationale parken zijn hier al op ingespeeld. Ze vragen 22 dollar om in een stukje bos te lopen. We besluiten het 'ee'n keer te betalen en de andere keren illegaal naar binnen te duiken. We bezoeken Wineglass Bay een baai met een strand dat je kent uit de Bounty reclames. Hoewel het water kristal helder is en stralend blauw is zwemmen toch iets teveel gevraagd. De global warming en de smeltende ijsbergen van Antartica zorgen ervoor dat het water hier letterlijk ijskoud is. In de totale week Tasmanie ben ik maar 'ee'n keer volledig onderwater geweest. Wel super kicken we zien hier in de baai gewoon Dolfijnen zwemmen. S' avonds slapen we in Sint Helens, een 12 persoons dorm met zijn twee en, om de volgende dag de Bayes of Fire te bezoeken.

En ja, stranden kunnen nog witter. Hier bij de Bayes of Fire kan ik gewoon niet zonder mijn zonnebril lopen. We zien kilometers strand en liggen hier met zijn twee en, o en het is wel gewoon 26graden hoor. Dit is even wat anders dan het strand van Zandvoort. S' avonds slapen in Lancheston, niks van gezien sorry Pim en de volgende dag op naar wat Wildlife.

We bezoeken de Cradle Mountain het nationale symbool van Tasmanie. Hier los van de droogte, nog geen aantastingen door de global warming maar uitgestrekte bossen en mooie meren. We zien Wombats een soort kleine beertjes. S' avonds in ons hostel, een soort houthakkers vakantiepark, zien we zelfs Wallabies (kleine kangaroos) en een Possum ik zeg genoeg wildlife voor een paar jaar. Slapen is hier even wat minder. Met 4 personen op zo'n 2 bij 2 meter, plastic matrassen en bedden die zijn gemaakt voor Jappaners. Ik merk dat het me niks kan schelen, niks kan mij hier in Tasmanie nog van mijn stuk brengen. Zelfs Marieke niet die met onze leen auto vol op een stoeprand rijd en daarmee de band en velg beschadigd. Ik heb zelfs voor het eerst in mijn leven een stukje gelift, bedankt Japans stel. Ik hoop dat het communiceren straks in China makkelijker gaat.

Om de zee in Tasmanie van alle kanten gezien te hebben bezoeken we ook de stranden van Strahan. We slapen hier in een houten kabouter huisje. Helemaal top en het past goed bij de Disney-achtige uitstraling van dit dorpje. Hier in Strahan pakken we even wat rust. We bekijken de zonsondergang bij de woeste kust hier in het zuiden en verder een avondje lezen. Onze reissnelheid is hoog en met straks de Great Ocean Road in Australie nog voor de boeg kunnen we wel wat rust gebruiken. Ik ben eigenlijk nog steeds verbaast. We zijn pas 3 weken weg en we hebben al zoveel gezien. Ik ben nooit in staat deze 7 maanden in mijn hersennen op te slaan. Maar zoals Nietzsche zegt het draait om het meemaken. Meemaken/ de belevenis geeft betekenis aan je leven. Nou meneer Nietzsche daar wordt aan gewerkt.

We maken nog een  tussenstop in een bos waar de grootste bomen ter wereld staan, zo'n 80 meter hoog. Deze bomen stonden er al voor dat het eiland Tasmanie ontdekt werd. Door een Nederlander jawel ene meneer Tasman. Heeft Heidegger dan toch gelijk dat de natuur zich aan ons ontvouwt. De natuur bestaat voor de mensheid en het is de natuur die de mens zijn verhaal vertelt. Ach genoeg filosofisch gelul. We zijn inmiddels weer in de bewoonde wereld. De grote stad Hobart en dus hebben we weer Internet en een Telefoon. Straks vliegen we weer terug naar Melbourne, maar helaas is 'ee'n mysterie niet opgelost. Los van een aantal aangereden exemplaren hebben we de Tasmaanseduivel niet gezien. Een goede reden om ooit weer naar dit prachtige eiland terug te keren.

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer