Myanmar is geen vakantie

26-03-2009 Komen we s' ochtends vroeg aan in Yengon de voormalig hoofdstad van Myanmar. Zo op het eerste gezicht lijkt alles normaal en modern, maar we zetten een stap buiten de aankomsthal en ik word voor het eerst in mijn leven volledig uit iedere 'comfort zone' gelanceerd. Je kunt dit natuurlijk verwachten van een land dat enkel een geschiedenis kent van oorlogen en staatsgrepen en op dit moment wordt geleid door een streng communistisch militairregiem. Dat dit land me zoveel zou raken had ik echter niet gedacht. Je voelt dat het volk lijdt onder het huidige regiem. Het is een relevante vraag, moet je hier naar toe gaan en vrolijk de toerist gaan uithangen? Nu ik hier zit durf ik op deze vraag nog steeds geen antwoord te geven. Natuurlijk is het goed om het mee te maken, het te ondervinden en er met de localen bevolking over te praten zodat wij door kunnen vertellen wat er in dit land gebeurt. Toch ben ik nog steeds bang dat teveel van mijn toeristendollars rechtstreeks naar de leiders van dit land gaan. Ze vangen geld over onze bustickets, entreegelden van tempels, onze overnachtingen en eigenlijk alles wat je consumeert (communistisch dus veel fabrieken zijn van de staat). De andere kant is niets uitgeven in dit land en dus ook geen geld naar de localen bevolking. Hier zit het probleem. Het is juist deze localen bevolking die het geld heel hard kan gebruiken. Hoewel de salarissen hier lager liggen dan in Thailand is het leven hier relatief duurder. De overheid melkt haar bevolking uit en ben je het er niet mee eens dan word je monddood gemaakt. Zie hier het dilemma Myanmar. Je doet het niet goed als je gaat en al helemaal niet als je niet gaat.

Maar goed terug naar het moment dat je de aankomsthal uitloopt. Geen westerse toeristen meer, er zijn er wel een paar maar die gaan op in de burmeesemasse (er komen hier zo'n 10 westerse toeristen per dag het land binnen). Westerse toeristen begroet je alsof het een soort lotgenoten zijn.  De auto's die hier op straat rijden zijn minstens 30jaar oud en mannen lopen hier nog in een soort van rokken die ze longees noemen. We pakken samen met Sander een taxi en delen de komende dagen een kamer. Je moet hier zo min mogelijk geld aan de dingen uitgeven waarmee je de overheid steunt. Geld is zoiezo lastig hier want er bestaan in Myanmar (Burma) geen geldautomaten er is hier eigenlijk niets westers.  Myanmar ligt onder handelsrestricties dus geen Mac Donalds, geen modehuizen, geen supermarkten en geen westerse merken al is het maar zeeppoeder. Je kunt als je heel goed zoekt nog net blikjes Coca Cola vinden. Wat je wel vindt zijn kleine kraampjes en zwartgeld handelaren. Het locale geld is aan een dusdanige inflatie onderhevig dat er een florerende handel in dollars is ontstaan. Ook weer zo mooi hier, de dollar is geen wettig erkend betaalmiddel, maar bij alle overheidsinstellingen moet er als toerist in dollars betaald worden??? Waar je bij de officiele staatsbank 450 kyat voor een dollar krijgt, krijg je op de zwartemafkt 1000 of meer.

Je bent dus nog geen paar uur in het land of we kunnen samen met een Iersstel en Sander de zwartemarkt op voor een illegale geldtransactie. Ja dit is Myanmar, je hebt binnen een paar uur een raar gevoel in je onderbuik. Onderweg blijf ik me verbazen. We zien bussen volgeladen met mensen en met vol bedoel ik 10 op het dak en zo'n 5 uit de deuren hangend. De straten zijn rood van het spuug omdat alle burmeese mannen een soort van tabaksbladeren kauwen waar ze knetter high van worden en ja ook de buschauffeurs kauwen dit. Bedelaars in allerlei soorten en maten, met been zonder been, zonder armen enz. en stalletjes die of alleen maar steen of alleen maar landkaarten of alleen maar papier verkopen. Er hangt hier ook een ontzettende smog. Dit komt doordat de mensen hun vuil hier verbranden, ze verbranden de akkers, ze hebben gare auto's en overal staan generatoren. Een vriend van de president verkoopt deze en daarom gooit de overheid regelmatig de stroom eraf. Ja dit is echt waar en er doen nog veel gekkere verhalen de ronde. Zo reden ze hier ook altijd links, maar na een droom van die zelfde president is het rechts geworden. Midden in de nacht gaan omroep installaties aan en overal in het land zijn controle posten waar iedereen zich moet legitimeren. Dit moet met een ID-kaart want de bevolking krijgt geen paspoort en kan dus niet zomaar het land uit.

Je zult je afvragen, wat doe je hier? Wat bezielt je? En waarom ga je hier heen als je 7 maanden niks hoeft te doen? Nou dit vroeg ik me de eerste dagen ook wel een beetje af. Voor nu kan ik alleen maar zeggen: Het is ontzettend interessant, leerzaam en o o o wat hebben we het toch goed in Nederland.

De mensen. Ik denk dat het vooral de mensen zijn waarom je dit land zou moeten bezoeken. Zij lijken de tekortkomingen van hun regering te willen compenseren door extra aardig tegen jou als toerist te doen en gezien de achterstanden in de ontwikkeling van het land houden ze erg vast aan hun tradities. Ik heb nog nooit zoveel glimlachen op een dag gezien. Mensen zwaaien naar je, lachen je toe en proberen je overal dingen uit te leggen en te vertellen. Ook komen hier niet veel toeristen en dus moet je met ze op de foto en in de taxi lijk ik wel een koning. En maar zwaaien en maar zwaaien.

Maar terug naar de geldtransactie. Daar zit je dan in een hotelfoyer stappels geld te tellen: 401 100 kyat. Als toerist moet je hier dus eerst als een crimineel geld gaan wisselen en dan kan je vrolijk wat gaan eten. Het Burmeese eten heeft veel Indiaase en Chineese invloeden, maar is helaas niet zo verfijnd als de Thaise keuken. De komende dagen zit ik nog vaak met mijn handen in het haar wat ik nu toch moet eten.  Als onafhankelijke backpacker wil je opzoek naar de ongerepte niet toeristische gebieden. Myanmar komt in de buurt, maar de komende weken hoor ik veel mensen verlangen naar Westers eten of het kunnen shoppen in een soort van Supermarkt.

Yangon is een lelijke vieze en te drukke stad, maar er is een plek waar een rust en intens geluk vanuit gaat en dat is de Shwedagon Payo Tempel.

http://edwinlodder.aroundtheglobe.nl/fotoalbum/

Samen met Michael en Ivy (het Iersestel) en Sander lopen we hier uren rond en kijken we naar de rituele die hier plaatsvinden. We worden rondgeleid door een Monnik die zijn Engels wil verbeteren en leren zo de basis principes van het boedisme. Ook hier weinig toeristen maar vele gidsen die ons willen rondleiden.  Het klappen van de laatste financiele bank (dus geen geldautomaten maar illegale geld transacties), de problemen met de typhoons en de eerdere tsunami hebben ervoor gezorgd dat de toeristen al jaren wegblijven. Het werkt natuurlijk niet mee dat de overheid geen internationalehulp toe laat en je maar 30% van het land mag bezoeken, vele plekken zijn verboden voor toeristen en je bent niet instaat over land naar Myanmar te reizen. Na nog 1dag Yengon vertrekken we met de bus naar Kalaw, lekker 16 uur in de bus.

Aangekomen in Kalaw hoeven we niet lang te zoeken. Robin die hier trekking organiseert staat toeristen op te wachten en zo slapen we nog dezelfde nacht (4.00 s'ochtends) in Lilly's Guesthouse. We bezoeken de volgende dag een markt met een locale bus dus hossend erin en mensen op de daken. Maar je kan hier net zo goed de paard en wagen nemen, ja dat zijn serieuse taxi's hier. We doen in Kalaw een driedaagse trekking richting Inle Lake en deze is echt fantastisch. Onze gids Robin is niet bang en vertelt ons over de politieke situatie en de verschillende stammen in Myanmar. Hij neemt een risico door vrijuit te spreken want ze zijn voor minder levenslang opgesloten. Drie dagen lang bevinden we ons in dorpjes en bij stammen die enkel leven van het produceren van hun eigen rijst en groente. Er zijn dus echt mensen die enkel leven van de opbrengsten van hun land en verder niets. Overal waar we komen worden we hartelijk ontvangen. Kinderen rennen naar ons toe, zwaaien en in veel gevallen worden we aangekeken of we van een andere planeet komen. De mensen in deze arme dorpjes, ze hebben gelukkig wel genoeg te eten, zijn zo hartelijk en ogen zo gelukkig. Het is heerlijk om even niet aan de dramatische toestanden hier te denken en onderdeel te zijn van een leven dat nergens anders om draait dan het echte pure leven: Familie geluk, liefde en eten of terwijl enkel de eerste drie basis behoeften van de mens volgens Maslow. 

Toch is de trekking ook flink confronterend. We lunchen de eerste middag bij een Burmees gezin en ik heb hier echt moeite een hap door mijn keel te krijgen. Daar crash je dan op eens bij een arm gezin met een ziek kind en terwijl wij zitten te eten kijken ze ons aan en serveren ons ook nog eens thee. Wij die alles hebben krijgen thee van degene die niks hebben. Je beseft dat je zoveel hebt en hun eigenlijk zo weinig. We bezoeken een medicijn man die niet snapt waarom die rijke Westerse mensen een paar dagen gaan lopen als ze geld hebben voor de trein en slapen die avond bij een Burmees gezin. Dit gezin is iets rijker dan die van de lunch, maar de komende dagen is het gewoon wassen uit een emmer en de WC is niet meer dan een kuil.

We starten om 6.00 s'ochtends voor weer een volle dag trekking. Robin vertelt ons over de aankomende verkiezingen van 2010 en hoe hij hoopt op betere tijden. De vrouw die de vorige verkiezingen won is opgesloten in haar eigen huis dus veel vertrouwen heb ik er niet in. De mensen in Myanmar zijn overwegend Boedistisch en hebben ervoor gekozen vreedzaam te wachten op veranderingen, ze dealen met de situatie. We eindigen s'avonds op een wel heel bijzondere plek om te slapen namelijk, een klooster. We slapen midden in de gebedsruimte en zo worden we de volgende ochtend gewekt door het bidden van de monniken. Zo kicken.

Zoals het hoort is de laatste dag er een van overleven. Marieke iz ziek geworden en dus is 6uur wandelen een hele opgave. We komen aan bij Inle Lake waar we worden getracteerd op een rit per longboat over het meer. Het Inle Lake is indrukwekkend en ik denk met recht samen met Bagan de bezienswaardigheid van Myanmar. Het meer heeft zijn echte leven behouden. Zo zie je drijfende dorpjes, vissers (geen grote schepen maar kleine kanoes), drijvende markten en groente tuintjes. Ja er wordt echt geleefd van dit meer. S'avonds ga ik met de twee Canadeese en een Israelische meid van de trekking eten want mijn lief is nog steeds ziek. We maken nog een boottocht over het meer en verder doen we hier niet veel. Marieke is nog twee dagen ziek, maar ik vind gelukkig metgezellen om mee te gaan eten.

Zaterdag 04-04 vervolgen we onze trip en komen we tot de conclusie dat het in Myanmar toch echt geen vakantie meer is, maar dat het reizen is begonnen. Eerst zitten we 12uur opgepropt in een bus richting Mandalay en vervolgens een zogenoemde kippen/dorps bevoorradingsbus welke 12 uur doet over een stuk van 80km richting Hsipaw. Wederom weer bekenden want iedereen reist hier het zelfde rondje, je mag simpelweg niet anders. We huren fietsen verkennen de omgeving en doen met twee nederlanders en een Noorse vrouw een trekking. Zij kan overigens Burmees en zo mogen we overal bij de mensen thuis thee drinken. De mensen delen ondanks hun armoede, ja das pas knap.

We pakken na drie dagen de trein richting Mandalay en helaas ook nu geen geluk. Het begint voorspoedig.

We paseren zonder problemen de Gokteik Gorge zie foto en komen op schema 16.00 aan in Pyin u Lin. De laatste 20 kilometer richting Mandalay zijn we echter aan het moonwalken en naar voren en naar achteren en zo komen we pas om 22.00 aan. Moe en vermoeid proberen we de mensen die hier met 100derden op het station zitten te passeren en als parasieten vliegen de taxi en Ryksia chauffeurs op ons af. Negeren is een optie maar alsof we stroop aan onze reet hebben blijven ze ons volgen. Ja dit is de grote stad geen oprechte aardigheid of naastenliefde. Nee, hier is hulp alleen te koop voor een paar dollar. We besluiten ons over te geven aan de grillen van de stad en moe en vermoeid laten we ons per Ryksia naar het guesthouse brengen.

Een goede nacht slaap doet wonderen en vol goede moed beginnen we aan een nieuwe dag. We lopen Michael en Ivy weer tegen het lijf en samen met hun doen we wat je het beste kunt doen in een grote stad als Mandalay simpelweg de toerist uithangen. We huren een taxi voor een dag en bezoeken de highlights. Eerst bezoeken we Saigon een tempelcomplex op een heuvel vanwaar je een overzicht hebt over de hele stad. Inwa, waar we met paard en wagen verschillende tempels en kloosters bezoeken. We bezoeken Ampaura met haar 1.2km lange Teak houten brug en eten Chiapatti's op de straat (Erg lekker een soort pannekoeken die je in verschillende curry's dipt). Het is trouwens zo goedkoop, voor nog geen 1,5dollar eten en drinken we met zijn 2en. En daar was ie dan als een OASE in de woestijn was daar een ijswinkel. Ik geef normaal helemaal niet zo om ijs, maar na twee weken niets westers en rond de 35graden maak je zelfs mij gelukkig met een ijsje. Niks vette technofeesten, bier en al wat god verboden heeft. Nee, deze jonge is gelukkig met een ijsje. Als klap op de vuurpijl ook nog eens een communicatielijn naar buiten in de vorm van een crappie internetverbinding. Ja, ja het kan niet op hier in Mandalay. Moet zeggen dat ik wel ben geschrokken om na 2,5 week niets uit Nederland te hebben gehoord te zien hoe de economische crisis huishoudt. Is het echt zo erg?

Nu een dagje niks doen, een beetje hangen het is tenslotte warm. Morgen naar Bagan, de laatste stop alvorens we dit land uit vliegen en kunnen gaan bedenken wat we er nou van moeten vinden. Intressant was het. Totaal anders ook. Het was bijzonder, bizar, verassend, vrolijk, sober, deprimerend en hoopvol. Een ding is het in iedergeval niet. Myanmar is geen vakantie.

Onze laatste dagen Myanmar slijten we in Bagan. Bagan bestaat uit een tempelcomplex of beter gezegd een tempelstad van zo'n 4400 tempels. Stel je voor, je zet zo'n beetje alle katholieke kerken van Nederland op een grote vlakte. Het was ontzettend indrukwekkend en nadat we het s'ochtends eerst per fiets verkennen bezwijken we door de hitte en laten ons per koets rondrijden. In Bagan voelen we ons voor het eerst sinds een lange tijd ook weer echt op een toeristenplek. Dit betekend eindelijk weer restaurantjes en de mogelijkheid om rijst te ontlopen, maar ook vervelende verkopers. Ja dat is een onderdeel van het toerisme. Je wordt vaak gezien als een lopende portomonnee. Ze beginnen een aardig praatje en leiden je rond, maar dan blijkt het een schilder een armbanden verkoper enz. Wanneer ze vragen: Where are you come from? Weet je het eigenlijk wel. Voor het eerst sinds drie weken ook weer tv en dus besteden we de 2de dag aan hangen en het kijken van films. Het namelijk het waterfestival, ze vieren het boedistisch nieuwjaar en het einde van het droge seizoen door elkaar te bekogelen met water.

Je snapt dat je als lange westerse toerist natuurlijk het perfecte doelwit bent. Drie keer gaan we ervoor en begeven we ons tenmidden van de watergevechten. Dat ze dit 4 dagen volhouden is voor ons een raadsel. De bussen rijden niet en dus is onze vluchtroute het vliegtuig. We doen in 2uur het rondje waar we drie weken over gedaan hebben. We vliegen van Bagan naar Mandalay, Mandalay naar Inle Lake en van Inle Lake naar Yengon. We mengen ons nog een keer in de watergevechten en morgen vliegen we terug naar Bangkok waar de Pad-tai, Mac Donalds, IJsjes, Coca Cola en vele anderen Westerse dingen op ons wachten. We waren even 50 jaar terug in de tijd, geen mobiel, geen ATM, geen internet, emmers om te douchen, WC als gaten in de grond, paard en wagen en de ossenkar. Het was fantastisch, maar nu ben ik weer klaar voor het heden.

Reacties 1

teunie 01-08-2010 23:18

Wat een bijzonder verhaal en een bijzonder land! Ik heb het aandachtig gelezen. Wil er ook graag heen gaan en als ik het zo lees kan ik er heel erg naar uit kijken en tegen op zien! Ik ga in principe alleen (is dat te doen) maar hoop op mijn reis iemand te vinden om dit bizarre land mee te kunnen doen en delen.

Goeie reis nog!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer