Even vakantie ;-)

Na een nachtjevliegen, inclusief stopover in Taiwan, komen we 11-03-2009 midden in de nacht aan in Bangkok. Zo op het eerste gezicht en zo midden in de nacht lijkt Bangkok net op iedere andere grote stad. Misschien is de taxi een beetje te fleurig roze, maar voor de rest grote wolkenkrabbers en hotels. Wanneer we de volgende ochtend echter uit ons te dure hotel stappen zien we dat er een hoop anders is. 100derden tuctucks, brommers en taxi's denderen voorbij, echt over al staan stalletjes (Bangkok is echt een grote winkel), over al daklozen en vele tempels (Wats). We bezoeken het paleis van de koning, waar we met de eerste monniken in aanraking komen, we krijgen zelfs een budda afbeelding van een monnik en bekijken Wat Pho een grote liggende budda. We lunchen op een lokaal marktje en dan schrik je pas echt. Je kan voor 2euro samen wat eten en drinken. S'avonds hangen we wat rond op Kho San de backpackers plek van Thailand en dus een straat vol kroegen, souvenirs shops en dronken mensen. Op deze wijze kunnen we even rustig van de cultuurshock bekomen en kunnen we morgen ochtend rustig vertrekken. Want we gaan op vakantie ;-) we vertrekken naar het eiland Ko Chang.

Van s'ochtends 9 tot s'avonds 9 zijn we onderweg, maar wanneer we aankomen bij ons verblijf The Budda View in het dorpje Bang Bao zijn we meteen verkocht. Het dorpje is op palen als een pier in de zee gebouwd en vergeleken met de kermis in de andere delen van het eiland Ko Chang heeft dit dorpje zijn eigen ritme en lokale bevolking behouden. S'ochtends komen de vissers terug en wordt voor je neus de vis schoongemaakt. S'middags komen de toeristen voor de snorkeltours en s'avonds keert de rust weer terug. De locals hangen  dan wat rond of poolen in denk ik het enige poolcentrum op palen midden in de zee ter wereld. De eerste dag kan ik niets anders dan mezelf verwonderen en verbazen. Ons verblijf (dankzij Job) is een schot in de roos. Fantastisch eten wat we nuttigen zittend op lounge kussens met onze benen bungelend over het water en een tafel van glas waardoor we onder ons de zee zien. Je moet ons verblijf zien als de betere strandtent waarbij het personeel ook nog eens fantastisch is. Wat hebben wij een lol met deze Cambodiaanse gasten. Njen, Kohm, Juu en Won leren ons dagelijks Thais en Cambodiaans, wij hun Nederlands, hun ons kaartspelletjes met rituelen als het uiterst overtuigend neergooien van de kaarten en natuurlijk alles tegen de klok in.

De 2de dag op Ko Chang begint mijn duikcursus. Ik ga mijn Open Water (Padi) halen zodat ik straks samen met mijn lief in de Fillepijenen mag duiken. Meteen de zee in voor 2duiken om te kijken of mijn oren het houden. Best gek eigenlijkm, als kind doe je alles gewoon en nu vind ik dingen opeens spanend. Ach het valt ook niet mee als je, je in het water ook opeens omhaag en naar beneden kan bewegen bij een diepte van 18meter. Gelukkig krijg ik geen last van mijn oren en dus kan ik de volgende dag het zwembad in om de gebruikelijke oefeningen te doen en echte controle onderwater te leren krijgen. S'avonds heerlijk een biertje drinken met het verschil dat ik nu ook moet leren. De 3de dag weer twee duiken maar nu in de openzee. Ik verlies meteen mijn loodgordel, maar het gaat goed en ondanks het slechte zicht begin ik het nog leuk te vinden ook. De laatste dag duiken gaan we mee met een snorkeltrip. Zo top, we duiken twee keer waarbij dit keer wel een aqarium duik, we bezoeken eilanden, ik maak nog even snel mijn examen en vervolgens drinken we samen met een paar instructeurs bier op het zonnedek om het behalen van mijn padi te vieren. Wat een leven toch. S'avonds sluiten we ons verblijf op Bang Bao af met onze Cambodiaanse vrienden. Wij kopen de rum en hun maken de cocktails. Samen lekker dronken worden een beetje kaarten, een beetje vissen en heel veel lachen het zijn me een mannetjes.

De volgende ochtend nemen we me pijn in ons hart afscheid. Ja, dan ben je te lang gebleven, maar het was hier ook zo leuk. We gaan naar 'lonely beach'. Dit beach is zeker niet lonely, maar met het weekend voor de deur leek het ons wel leuk de kermis wat op te zoeken. Het is hier een echte badplaats zoals je die kent in Spanje, maar er is hier wel een hoop te doen. We zitten in een leuk houten hutje haast direct op het strand. Dat doen we dus ook vooral hier, op het strand liggen. Tevens bezoeken we hier een strandfeest en gaan naar drie Wodka Redbull buckets (emmertjes gevuld met drank) volledig uit ons dak. We staan als eerste samen met wat SonneMondSterne Duitsers te dansen, maar gaan helaas ook alweer weg voordat het echt los gaat. Marieke kan niet meer tegen de drank en zo ondersteun ik haar dus om een uurtje of 1 alweer naar huis. De laatste dag gebeurt er dan ook niet meer dan dat Marieke de bril van de wc een paar keer kust en we hangen wat op het strand.

Maandag 23 maart worden we weer wakker in Bangkok en je merkt dat meteen. We zijn terug in de gaos en er hangt in Bangkok zo'n specifieke lucht. In bangkok vullen we de 4dagen van ons tweede verblijf hier hoofdzakelijk met het regelen van Visas bij de Ambassades. Dit betekent wachten in ambassades, onvriendelijk behandeld worden en veel geld betalen voor een snelle afhandeling. De Ambassade van Myanmar slaat daarbij alles. Als je hier bent geweest vraag je, je echt af of je wel naar dit land wilt. Myanmar is door haar communistische bewind natuurlijk zoiezo omstreden, maar daar ga ik nu nog maar niet op in.

Los van het regelen van Visas, cruisen we over het water, doen Aerobics samen met 100aziaten in Lumpini Park waar we overigens ook waterfietsen, we bezoeken de hoerenwijk Pad Pong en verzamelen de eerste huisinrichting bij elkaar. Meest opvallende feiten van deze paar dagen Bangkok: Je kan in Pad Pong gewoon een vrouw uitkiezen van een menukaart. Voor 5 cent brengt de bus je naar huis. Een menu bij de Burgerking kost maar 2 euro. En toen ging het park opeens op pauze. 300man staan stil in het park omdat het volkslied wordt gespeeld.

Al met al moet ik zeggen, Azie ik houd ervan. Morgen vertrekken we in een gedeelde taxi (we hebben een andere Nederlander ontmoet die even met ons mee reisd) naar het vliegveld vanwaar we naar Myanmar vertrekken. 50 jaar terug in de tijd want ze kennen daar alleen primitief vervoer, en geen geld automaten. Ik ben benieuwd.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer